دوست دارممممممممم..............

اگه دلم تنگ می شه خیلی برات منو ببخش

اگه نگام گم می شه تو شهر چشات، منو ببخش

منو ببخش اگه شبا ستارها رو می شمرم

اگه همش پیش  همه بهت می گم دوست دارم

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم

منو ببخش اگه شبا فقط تو روخواب می بینم

منو ببخش اگه تو رو می سپرمت دست خدا

اگه پیش غریبه ها بجای تو می گم شما

منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم

تو یک فرشته ای من،خیلی باشم یه آدمم

منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم

ببخش اگه کمم ولی،زیادی عاشقت شدم

 

 

چراغها خاموش می شود و....................

                                                  

Lights go out and I can't be saved

چراغها خاموش می شود و من از دست می روم

Tides that I tried to swim against

آن امواجی که می خواستم برخلافشان شنا کنم

Have brought me down upon my knees

عاقبت مرا به زانو در آوردند

Oh, I beg, I beg and plead, singing

آه، تمنا می کنم، التماس می کنم و چنین می خوانم:

Come out of things unsaid

از سمت ناگفته ها بیا
Shoot an apple off my head

و سیب روی سرم را،

And a trouble that can't be named

و این درد مبهم مرا هدف بگیر

Tigers waiting to be tamed, singing

ببرها در انتظارند تا رام شوند و چنین می خوانند:

You are, You are

تویی که، تویی که...
Confusion never stops

آشفتگی تمامی ندارد:
Closing walls and ticking clocks

دیوارهایی که راه را می بندند و ساعت هایی که یکسره در گردشند

Gonna come back and take you home

می خواهم برگردم و تو را به خانه ببرم
I could not stop but you now know, singing

نمی شد باز ایستاد و تو اکنون می دانی، و من چنین می خوانم

Come out upon my seas,

بار دیگر بر دریای من بتابید:

Cursed missed opportunities

ای فرصت های از دست رفته!

Am I a part of the cure

من آیا خود، درمانم؟
Or am I part of the disease, singing

یا که دردم و چنین می خوانم:   
You are, you are

تویی که،تویی که....
And nothing else compares

و نه هیچکس دیگر،
And nothing else compares

و نه هیچکس دیگر،
You are, you are

تویی که، تویی که
Home, home where I wanted to go

خانه‌ای، همان خانه‌ای که می خواستم بدان برگردم

                                                 

فکر بلبل همه آنست که گل شد یارش                       گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند                   خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش

جای آنست که خون موج زند در دل لعل                      زین تغابن که خزف میشکند بازارش

بلبل از فیض گل آموخت سخن ورنه نبود                      این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

ای که در کوچه معشوقه ی ما میگذری                       برحذر باش که سر می شکند دیوارش

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست                  هر کجا هست خدایا بسلامت دارش

صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دل                      جانب عشق عزیزست فرو مگذارش

دل حافظ که بدیدار تو خو گر شده بود              

ناز پرورد وصالست مجو آزارش              

 

کاش می دانستم!!!!!!!!!!!!!

                             

 

                  کاش میدانستم درآن سوی نگاهت چه رازی نهفته است

                  کاش میتوانستم بی پروا راز نهفته در سکوت را برایت

                  آشکار کنم وآواز تنهاییم را به گوش تمام رهگذران تقدیر برسانم .

                  کاش میدانستی که در نبود تو چگونه به آغوش سرد اندوه پناه بردم .

                  فقط برای یکبار قدم در گلستان خیالم بگذار رخصتی ده تا

                  بر تنهایی خویش خط بطلان بکشم و بگذار با تو فراموش کنم:

                                          تهاجم اندوه را.