نمی دانم چرا رفتی
نمی دانم چرا شاید خطا کردم
وتو بی انکه فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا تا کی برای چه ولی رفتی
وبعد از رفتنت باران چه معصومانه بارید
وبعد از رفتنت یک قلب دریای
ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم
نوازش در غم خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره
با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش
غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتنت
انگار کسی حس کرد من بی تو تمام
هستی ام از دست خواهد رفت.کسی
حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه
خواهم مرد
و بعد از رفتنت در یاچه بغضی کرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد.
ومن با آنکه می دانم تو هرگز
یاد مرا با عبور خود نخواهی برد
هنوز اشفته چشمان زیبای توام.
برگرد!
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
وبعد از این همه طوفان و وهم وپرسش وتردید
کسی از پشت قاب پنجره ارام وزیبا گفت:
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو
در راه عشق و انتخاب ان خطا کردم.
ومن در حالتی مابین اشک وحسرت
وتردید کنار انتظاری
که بدون پاسخ وسردست ومن
در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل میان غصهای
از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا؟
شاید به رسم وعادت پروانگی مان باز
برای شادی وخوشبختی باغ قشنگ
ارزوهایت دعا کردم.
